SEIS HORAS

POR QUE ESCRIBES ESAS COUSAS SOBRE LIBROS GALEGOS?

Jaureguizar — Fri, 21 Aug 2009 21:10:23 GMT

A banqueta na que estou sentado é mullida. Enfronte teño un piano e detrás unha parede branca. Un señor de mediana idade, alto e esvelto, entra na habitación. Non podo recoñecelo, peitea o pelo moreno con raia e viste un chaleco cor verde garda civil. Diríxese cara a min, intranquilízame o enfadado que está. Situase entre o piano e máis e eu para preguntarme, berrando, "por que escribes esas cousas sobre libros galegos? Estás amolándonos!" Eu retruco que escribo o que penso sen pensar nos efectos secundarios. El indígnase, salta sobre os meus pés mancándome a eito e marcha.

150 CANS NO SALÓN

Jaureguizar — Tue, 28 Apr 2009 09:09:46 GMT

A miña nai mete un saco inmenso no salón da miña casa estando eu sentado nun sofá. Ela abre a grande boca de tea e ceiba 150 cans, algúns de razas perigosas. Eu sinto pánico e, dun chouto, póñome de pé no sofá.

DENTES NA LINGUA

Jaureguizar — Tue, 28 Apr 2009 09:06:01 GMT

O meu dentista, Eduardo, amósame o "estado lamentable" da miña boca. Preséntame unha radiografía, que é coma unha infografía en cor da miña boca e miro dentes solitarios na lingua e mais no padal.

BASILIO E O XOGO DAS PEDRAS

Jaureguizar — Tue, 31 Mar 2009 09:43:31 GMT

Esta noite soñei que andaba tras dun labrego que me intentaba aprender un xogo consistente en guinda unha pedra contra outra para facela saltar. Cando rematamos, reveloume o nome do novo conselleiro de Cultura: Basilio. Non dixo o apelido. Basilios sei do Losada, pero non o vexo nese cargo co PP.

O BEBÉ DE J.

Jaureguizar — Tue, 03 Feb 2009 21:48:40 GMT

Hai moitos anos que non miro a J. Atopeino no soño desta noite. J era o máis furafollas dos mes amigos, meteuse a garda civil por tradición familiar e acabou derreado pola cocaína por falta de vontade. El está rehabilitado hai anos e así aparecía nesa fantasía noturna, na que cadrábamos nun bar. Descubríno termando dun iogur e empecei a meterme con el. Os ollos eran azuis, sorría cos seus dentes centrais separados e deixara unha barba leve, coma papel de lixar. Amosoume ao seu fillo, ao que daba de comer. Era cuspidiño a el, pero en cativiño: nos ollos, na fenda dos dentes e na barba.

OS ERDELDÚNS

Jaureguizar — Tue, 03 Feb 2009 21:43:46 GMT

Estou na praia do Boi, na banda figueirense da ría de Ribadeo. A panda do meu irmán Francis celebra unha xira sobre o areal. Como sei varios deles, sendo madrileños, teñen orixe vasca, saúdoos en euskara e aínda intento manter unha conversa nesa lingua. Todos me miran confusos de que non lle fale o español, coma sempre.

UN CONCORDE CAE NA RÍA DE RIBADEO

Jaureguizar — Mon, 02 Feb 2009 08:28:23 GMT

Un Concorde vai sobrevoando a ría de Ribadeo cara ao mar cando un vendaval tira del para atrás. A ventada é tan poderosa que pon o aparello en vertical. O piloto é audaz e logra recuperar a horizontalidade, pero o sopro é irresistible e o avión acaba por envorcar sobre a ría.

UNHA DIVERTIDA TORTURA

Jaureguizar — Thu, 22 Jan 2009 07:22:33 GMT

O teatro está cheo de espectadores. La Fura dels Baus representa Boris Gudanov coa fin de recadar fondos para Amnistía Internacional. Sobre o escenario hai un camión con dous actores, con casco, sobre saíndo na zona de carga. Fican atrapados en senllos mecanismo que semellan chaves inglesas chantadas. Cando a cabeza do mecanismo baixa, peta nas súa cabezas prodúcese un estoupido e eles rin.

EXTRA DE BOND? PROTAGONISTA NA GALEGA?

Jaureguizar — Wed, 21 Jan 2009 07:10:47 GMT

Son as doce menos vinte pola mañá e ando correndo por unha facultade mirando por un sitio para mexar. Os baños todos están pechados por un derrube de parte do edificio. Dentro de vinte minutos, ás doce comeza a rodaxe dunha escea da nova pelicula de James Bond na que son extra e asemade, a rodaxe dunha escea dunha serie galega na que son protagonista. Estou tentado para ir onda Bond, malia que ninguén se vai decatar se falto. A miña presenza co equipo galego é determinante. A vexiga preme sobre a miña dúbida.

O HOME GLOBO DESINFLOUSE

Jaureguizar — Mon, 19 Jan 2009 21:34:15 GMT

Atopo un amigo de Ribadeo. Está acompañado polo seu pai. Hai uns anos o meu amigo era fillo do home máis obeso da vila, semellaba un globo aerostático que ficara no paro e que camiñaba feliz pola vila. Míroo cun aspecto completamente distinto, delgadísimo, case que dá mágoa miralo. Mentres o seu fillo coméntame que padece alzheimer, el derrúbase desinflado coma un boneco inchable que alguén pinchara.