28 avril 2009
150 CANS NO SALÓN
A miña nai mete un saco inmenso no salón da miña casa estando eu sentado nun sofá. Ela abre a grande boca de tea e ceiba 150 cans, algúns de razas perigosas. Eu sinto pánico e, dun chouto, póñome de pé no sofá.
DENTES NA LINGUA
O meu dentista, Eduardo, amósame o "estado lamentable" da miña boca. Preséntame unha radiografía, que é coma unha infografía en cor da miña boca e miro dentes solitarios na lingua e mais no padal.
31 mars 2009
BASILIO E O XOGO DAS PEDRAS
Esta noite soñei que andaba tras dun labrego que me intentaba aprender un xogo consistente en guinda unha pedra contra outra para facela saltar. Cando rematamos, reveloume o nome do novo conselleiro de Cultura: Basilio. Non dixo o apelido. Basilios sei do Losada, pero non o vexo nese cargo co PP.
03 février 2009
O BEBÉ DE J.
Hai moitos anos que non miro a J. Atopeino no soño desta noite. J era o máis furafollas dos mes amigos, meteuse a garda civil por tradición familiar e acabou derreado pola cocaína por falta de vontade. El está rehabilitado hai anos e así aparecía nesa fantasía noturna, na que cadrábamos nun bar. Descubríno termando dun iogur e empecei a meterme con el. Os ollos eran azuis, sorría cos seus dentes centrais separados e deixara unha barba leve, coma papel de lixar. Amosoume ao seu fillo, ao que daba de comer. Era cuspidiño a el, pero en cativiño: nos ollos, na fenda dos dentes e na barba.
OS ERDELDÚNS
Estou na praia do Boi, na banda figueirense da ría de Ribadeo. A panda do meu irmán Francis celebra unha xira sobre o areal. Como sei varios deles, sendo madrileños, teñen orixe vasca, saúdoos en euskara e aínda intento manter unha conversa nesa lingua. Todos me miran confusos de que non lle fale o español, coma sempre.
02 février 2009
UN CONCORDE CAE NA RÍA DE RIBADEO
Un Concorde vai sobrevoando a ría de Ribadeo cara ao mar cando un vendaval tira del para atrás. A ventada é tan poderosa que pon o aparello en vertical. O piloto é audaz e logra recuperar a horizontalidade, pero o sopro é irresistible e o avión acaba por envorcar sobre a ría.
22 janvier 2009
UNHA DIVERTIDA TORTURA
O teatro está cheo de espectadores. La Fura dels Baus representa Boris Gudanov coa fin de recadar fondos para Amnistía Internacional. Sobre o escenario hai un camión con dous actores, con casco, sobre saíndo na zona de carga. Fican atrapados en senllos mecanismo que semellan chaves inglesas chantadas. Cando a cabeza do mecanismo baixa, peta nas súa cabezas prodúcese un estoupido e eles rin.
21 janvier 2009
EXTRA DE BOND? PROTAGONISTA NA GALEGA?
Son as doce menos vinte pola mañá e ando correndo por unha facultade mirando por un sitio para mexar. Os baños todos están pechados por un derrube de parte do edificio. Dentro de vinte minutos, ás doce comeza a rodaxe dunha escea da nova pelicula de James Bond na que son extra e asemade, a rodaxe dunha escea dunha serie galega na que son protagonista. Estou tentado para ir onda Bond, malia que ninguén se vai decatar se falto. A miña presenza co equipo galego é determinante. A vexiga preme sobre a miña dúbida.
19 janvier 2009
O HOME GLOBO DESINFLOUSE
Atopo un amigo de Ribadeo. Está acompañado polo seu pai. Hai uns anos o meu amigo era fillo do home máis obeso da vila, semellaba un globo aerostático que ficara no paro e que camiñaba feliz pola vila. Míroo cun aspecto completamente distinto, delgadísimo, case que dá mágoa miralo. Mentres o seu fillo coméntame que padece alzheimer, el derrúbase desinflado coma un boneco inchable que alguén pinchara.
08 janvier 2009
XOSÉ MIRANDA, XUÍZ DE GARDA
De madrugada, camiño pola avenida de Ramón Ferreiro en Lugo. As árbores da medianeira amósanse brancuxentas e o chan ten unha película de xelo. Camiño ás présas, estou indignado. Chego ao edificio dos xulgados, na praza de Avilés. Está pechado, pero ai unha luz de cor amarela escura dentro. Un parella policial e somnolenta deixame pasar sen preguntar nada. Empuxo dúas portas de madeira que dan acceso ao xulgado de garda. O interior semella unha grande aula de facultade universitaria. Está chea de personas que bourean a súa indignación porque queren presentar denuncias. O xuíz está sentado tras unha mesa de profesor, de costas á entrada. Está inmovilizado por unha corda. Dáse a volta coa cabeza caída. Semella esgotado, ten olleiras e os ollos se lle pechan coma se o drogaran. Recoñézoo de contado.